-اگر به عمد کسی را کشتی باید همان گاه پوست اش را بکنی و گوشت اش را بخوری. خام و پخته اش بسته به سلیقه ی غذایی ات.

-اگر خواستی گوشت جانوری را بخوری خودت باید بکشی اش. بعد هم خام و پخته اش باز بسته به سلیقه ی غذایی ات.

شاید آن وقت دیگر نه جنگی در کار می بود، نه قتلی، نه خشونتی، نه خشونتی، نه خشونتی...

شاید....

می گوید: نبودی جلسه ی قبل که مقاله ام درباره ی زنان در ادبیات را خواندم و ندیدی چه دعوایی شد سر کلاس. نه اینکه  "فیمینیستی" باشد خدای نکرده. انقدر بدم می آید از این " فیمینیست ها". تو می دونی " فیمینیست"  چیه؟ یعنی زن گرایی افراطی. ولی مقاله ی من دید انسانی داشت نه  " فیمینیستی". بعد این پسرهای افغانی شروع کردند به بحث کردن که زن ها عقل شان کمتر از مردهاست و....

گویا پاندای ایرانی سر کلاس دعوایش شده است با همکلاسی های افغان مان و وسط دعوا کانال را هم عوض کرده اند و پاندا به آن ها گفته است حمال و اوستا هم  فقط سعی کرده است جلوی دعوا را بگیرد و سایر همکلاسی ها هم بر و بر نگاه کرده اند. مثل من که حالا بر و بر نگاه اش می کنم و در دلم می گویم:  یعنی هنوز نه از سکوت مطلق ام، نه از نگاه و چهره ی خشک و بی حالت ام نفهمیده است چقدر حرف هایش برایم کسل کننده است ابله؟

کف گوشه ی دهان اش را پاک می کند: راستی تو " شوئر" کردی؟ - نه. ابرو هایش را پیچ می دهد و گردن اش را کج می کند و گوشه ی چشم هایش را چین می دهد: آخی، چرا؟ تنهایی سخت نیست؟ - نه، گربه هایم هستند. خب، کاری نداری؟ من برم؟

پی نوشت 1: وضعیت فعالین جنبش زنان به گریه ام انداخت هزار بار. این چند دستگی ها و بر سر و کله ی هم کوبیدن ها از درک و فهمم خارج بود. آن هم منی که به تک رو بودن و ساز مخالف زدن و ظرفیت کار گروهی نداشتن معروف بودم. باورم نمی شد عزیزترین دوستانم  رو به روی هم ایستاده اند.

پی نوشت 2: خوشحالم که دیگر خانواده هم ندارم. این طور با عقایدم همسوتر است و تئوری هایم  را اثبات می کند. خانواده (با تعریف کلاسیک اش) یعنی مکان مقدسی که چند تا آدم که از هم متنفر اند به زور همدیگر را تحمل می کنند. الان که با خودم فکر می کنم می بینم شاید همزیستی ام با آن سه موجود غریبه هم  خوابی 25 ساله بوده است.

*دلم قمبلی های سر و ته ِ بربری ِ داغ را می خواهد و کره ای که شور نباشد و پنیری که شور باشد. دلیل از این بالاتر برای  بی تابی؟

گوا بهشت روی زمین است. نه به خاطر طبیعت سبز اش یا آفتاب گرم اش یا آرامش محیط اش. اینجا دراگ بسیار ارزان و به راحتی آب خوردن در دسترس است. کافی است از گارسون های رستوران یا خدمتکار های هتل یا حتا تور لیدر ات بپرسی. فوری ساقی ِ هر جور دراگی که بخواهی برایت پیدا می کنند. این 6 ماهه سامسون برایم جور می کرد. امروز هم تا خانواده ام رفتند با ساقی کوکایین آمد به اتاقم. طی 12 ساعت گذشته 3 لاین کوک اسنیف کرده ام، دو تا قرص اکستازی خورده ام و سه قطره ال اس دی زده ام. سامسون می گوید دمت گرم. دختر به این سن چقدر حرفه ای است. من ذوق می کنم و لاین ها را کلفت تر می گیرم. نتیجه این که الان 12 ساعت است که نشئه ام. می گوید اور دوز نکنی یک وقت. می گویم حواس ام است. تازه کار که نیستم.

ساعت 4 صبح است. دراز کشیده ام لب ساحل. صدای پایی می آید. سرم را بر می گردانم. چشم هایم را ریز می کنم. سامسون دارد می آید با مردی دیگر که من نمی شناسم اش. کنارم می نشیند. یک لیوان مشروب برام آورده است. از دست اش می گیرم و می نوشم. فِنی است. فِنی ِ زنجبیلی. فِنی مشروب محلی گوا ست. بسیار خوش خوراک است و گیرایی اش فوق العاده. مشروب ام را مزه مزه می کنم. سامسون سمت راستم می نشیند و آن دیگری سمت چپ ام. دست اش را می گذارد روی زانویم. مور مور ام می شود. زانویم را می کشم کنار. می گوید تو نمی خواهی پول این 6 ماه دراگی که مصرف کردی رو با من حساب کنی؟ شوکه می شوم. هیچ وقت حرف پول نبود. همیشه می گفت رفاقتی. پول اش زیاد نیست. می گویم بگذار مادر ام بیاید. ازش می گیرم و پول ات را می دهم. می گوید من حالا پولم را می خواهم و دست اش را می گذارد روی سینه ام. ترس همه ی تنم را می گیرد. می خواهم از جایم بلند شوم. آن مرد دیگر مچ دستم را می گیرد و می پیچاند. می افتم زمین و تا کتف ام تیر می کشد. می گویم به پلیس خبر می دهم. غش غش می خندند. سامسون دو تا کشیده می زند توی گوشم. گوشم سوت می کشد. گریه ام می گیرد. هر دوی شان افتاده اند رویم و لباس هایم را روی تنم پاره می کنند. التماس می کنم که ول ام کنند. غش غش می خندند و باز کشیده می زنند. یکی شان بالای سرم می نشیند و دست هایم را می گیرد. دیگری همه ی وزن اش را می اندازد رویم و می خواهد با فشار زانو هایش پاهایم را باز کند. مقاومت می کنم. با دو دست گلویم را می گیرد و فشار می دهد. دارم خفه می شوم. تسلیم می شوم. سوزشی همه ی تنم را می گیرد. جیغ می کشم. گریه می کنم. چرا کسی این دور و اطراف نیست که به داد ام برسد؟ کاش با مادرم رفته بودم. دارم بی هوش می شوم. نوبت آن دیگری می شود. دیگر نیاز نیست کسی دست هایم را بگیرد یا گردنم را فشار دهد. جان ِ مقاومت ندارم. بگذار مادرم بیاید. پوست شان را می کند. آن دیگری هم کارش تمام می شود. انگار یکسال طول کشیده است. با هم به زبان خودشان حرف می زنند. نمی فهمم چه می گویند. حتا صدایشان را هم به وضوح نمی شنوم. هر کدام شان یک پایم را می گیرد و روی ماسه ها می کشندم به سوی دریا. دیگر صدایی نمی شنوم. چیزی نمی بینم. چیزی نمی فهمم. توی آب می افتم. می خواهم دست و پا بزنم ولی مغزم فرمان نمی دهد. می خواهم جیغ بکشم ولی صدایم در نمی آید. دستی پس کله ام را می گیرد و سرم را در آب می کند. آب و ماسه ی معلق در آب می رود توی دماغ  و شش هایم. دارم می میرم انگار. دارم می میرم. دارم می میرم........ از مادرم متنفر ام.

*18 فوریه 2008  اسکارلت، دختر 15 ساله ی انگلیسی در گوا مورد تجاوز 2 مرد قرار گرفت و بعد به قتل رسید. یک لحظه فکر کردم شاید من آن اسکارلت 15 ساله ام. (پوشش خبری اش را اینجا ببینید)

 *پلیس ابتدا علت مرگ را اور دوز و غرق شدن در پی ِ آن اعلام کرد. اما در تحقیقات تکمیلی مشخص شد که اسکارلت به قتل رسیده و پیش از مرگ مورد تجاوز واقع شده است.

*می گویند سالانه بیش از 200 توریست خارجی در اثر اور دوز در گوا می میرند. سال گذشته هم به بیش از 10 زن اروپایی تجاوز شده است. گوا بر خلاف ظاهر آرام و صلح آمیز اش یکی از نا امن ترین مناطق توریستی برای زنان است.

        -

حالا گیریم من در آسمان، من بر فراز ابرها، من در خلیج خوک ها، فکر کردی نفهمیدم برای چه به دوست هیزت گفتی بند پوتین سربازی اش را دربیاورد و حلقه ی دار درست کردن یادت بدهد؟ فکر کردی نفهمیدم می خواهی من را خفه کنی؟ فکر کردی نفهمیدم هفته ی پیش سم ریختی تو غذایم؟ من هم که شک برم داشته بود همه را ریختم تو باغچه وقتی حواست نبود. گربه ی دله ام خورد و مرد. گربه من را همسایه ها سم ندادند. تو چیز خور اش کردی. حالا هم کور خوانده ای که من بخوابم. که تو هم بیایی و مرا با بند کفش پوتین سربازی دوست هیزت خفه کنی. فکر می کنی  من هم مثل گربه چشم درشته ام؟ که گذاشتی داخل کارتن و پرت کردی زیر ماشن تو اتوبان همت. بعد هم گفتی فرار کرد. کورخوانده ای اگر فکر می کنی من امشب می خوابم.

دوسه روز قبل خواهرم زنگ زد و خبر جایزه ی پروین را داد و ذوق مرگم کرد. پروین اردلان یکی از دوست داشتنی ترین انسان هایی است که در عمرم دیده ام. دو سه سال از عمرم در کنار او بقیه ی بچه های مرکز فرهنگی زنان و سایت زنستان جزو بهترین سال های عمرم بود با همه ی اختلاف عقیده ای که با تک تک شان داشتم. سرعت تغییرات ِ این چند ساله ام، واقع بینی ام، امیدواری ام نسبت به آینده، صبوری ام و خیلی چیرهای دیگر را مدیون آن ها هستم. جدی گرفتن ِ نوشتن را مدیون پروین ام. دلم می خواهد بنشینم و از تک تک آنچه از او و سایرین آموختم بنویسم. خاطرات ام کاتوره ی در سرم وول می خورند. دلتنگ همه شان هستم.

با خبر دستگیری رها (راحله) یکی دیگر از عزیزترین دوستانم به دنیا برگشتم. رها را کمی بیش از یکسال است که می شناسم. کارگاه آموزشی کرمانشاه همسفرمان کرد و فوری در لیست دوستانم جای گرفت. از آن آدم هایی است که راحت می شود دوست اش داشت و دوست اش ماند. دلتنگ اش هستم و نگران اش و منتظر آزادی اش.

یکبار دیگر هم گفته بودم انگار. که بیزارم از چک کردم ایمیل ام که هر روز خبر گندی را برایم می آورد. و بیزارم از این شرح حال نویسی که در همین حین که تایپ می کنم صدایی در گوشم می گوید " خب اینا به کسی چه ربطی داره؟" و می دانم حق با صدا است.

*به یاد ایام کودکی و نوجوانی رفتم کنسرت "آیرن میدن" تا ثابت کنم به خود که پیر شده ام. هدبنگ ام نمی آمد هیچ، کلافه هم شده بودم و زود زدم بیرون.

 

19 بهمن[......] 37 سال پیش [....] جنگل[......] قهرمان [......] پاسگاه [......] فدایی [.....] حماسه [.... ]خلق [.....] خلق [......] خلق [.....] خخخخخخخ [.....] گرامی [.....]

[...]

[...]

[...]

لعنت بر تو ای نوستالوژی

لعنت بر تو ای رومانتیسیسم انقلابی

لعنت بر تو ای اشک +

پی نوشت:

نقاشی و خالق اش انقدر مشهور هستد که... ولی خب، برای آنان که نمی دانند. نام اش سیاهکل است.خالق اش بیژن جزنی.

پی نوشت:

ارباب خرس، فرمودند نوشتن این سطور منجر به خودکشی ایشان خواهد شد. و من نوشتم و منتظرم.