در حال مشاهده | And the cat turned to smoke

And the cat turned to smoke

از همه‌ي او برای من فقط یک فیلم 1 دقیقه و 20 ثانیه‌ای مانده، با کیفیت افتضاح دوربین موبایل، که تازه آن هم فقط 20 ثانیه‌اش خودش‌ است. بقیه‌اش در و دیواراست با صدای او. 10 ثانیه‌اش را زوم کرده ام روی پاکت سیگار محبوب‌م، ژیتان سورمه‌ای، بعدش هم کتاب‌خانه و تابلو‌های روی دیوار. حالا همه‌ی آن یک‌دقیقه به نظرم بی معنی است. 5 ثانیه از آباژوری که شاید زمانی حسی نسبت به‌ش داشتم و حالا حتا یادم نمی‌آید شکل‌اش، و با دوربین موبابل هم فقط یک گوله‌ی نور است، واقعن مسخره است. کاش همه‌اش را از خودش گرفته‌بودم.

20 ثانیه‌اش را او نشسته روبه‌رویم. خیلی‌خیلی مست. در آن  دوره‌ از زندگی هستیم که قلپ،قلپ الکل گندم را  از صبح سر می‌کشید تا شب. آن دوره‌ای که دیگر دوست‌‌ش نداشتم و نمی‌دانست. داشتم از ایران می‌رفتم و خیلی بدجنسانه  فکر می‌کردم دوری زحمت به هم‌زدن را می‌کشد. که کشید.

لپ‌ها‌یش گل‌انداخته. چاق شده‌است. دست می‌کشد به شکم جلو آمده‌اش و می‌گوید: بودا شدم و می‌خندد. بعد کش دور مو‌هایش را باز می‌کند و سرش را پنج‌بار تکان می‌دهد تا موها بریزند دوش و بعد دوربین از رویش رد می‌شود و 6 ثانیه‌ روی در بسته‌ی کمد رخت‌خواب‌ها می‌ماند.

بعد از این‌همه سال، این‌روزها شاید 100 بار این فیلم 1 دقیقه و 20 ثانیه‌ای را تماشا کرده‌ام. انقدر که ثانیه‌های‌ش را حفظ شده‌ام. گاهی هم چشم‌هایم خیس شده‌اند. چیزی که اذیتم می‌کند، نه  تصویر آن در و دیوار و خرت و پرت‌های رو به محو شدن رونده‌ی خانه، نه آن مرد مستی که می‌گوید بودا شده‌است و حالا زیر خروار خاک خوابیده، که آن آدمی است که دیده نمی‌شود و من هستم ولی من نمی‌شماسم‌ش. صدای‌ش صدای من است. مدل حرف‌زدن‌ش مال من نیست. کلمات‌ش هم. با کسی که دیگر دوست‌ش ندارد و قرار‌ است ترک‌اش کند دارد زیادی مهربان و عادی صحبت می‌کند. به‌ش می‌گوید عزیزم. می‌تواند به‌کسی که دوست‌ش ندارد بگوید عزیزم و این برایم غریب است. تصورم این بود که همیشه همین مدلی بوده‌ام که الان. کی انقدر جدی و تلخ شدم؟ کی انقدر وسواس کلمه پیدا کردم؟ کی انقدر گیاه‌ شدم؟ لابد انقدر پروسه‌ی آهسته و پیوسته‌ای بوده که نفهمیدم. آدم که یک‌هو انقدر عوض نمی‌شود. می‌شود؟

نگارش شده توسط گل‌ناز در 1 می 2012