February 2008 بايگانی

حالا گیریم من در آسمان، من بر فراز ابرها، من در خلیج خوک ها، تو که حالت روبه راه بود چرا نزدی تو دهن دوست هیزت وقتی خوب قد و بالایم  را بر انداز کرد و گفت "ببرش دکتر. من یه خوبشو سراغ دارم. شماره اش الان همراهم نیست. می پرسم خبرت می کنم." چرا نگفتی که او خوب است. که او همیشه خوب است. دکتر هم لازم ندارد. خودم شبانه می برمش امامزاده داوود. حالا گیرم که تا آنجا هی دستگیره ی در را بکشد و بپرسد "چرا شیشه نمیاد پایین؟" یا هی بلند بلند بگوید "من می دونم این راننده تو پیچ بعدی میزنه کنار جفتمون رو لخت می کنه و تو برفا ولمون می کنه تا یخ بزنیم. تو که اون شورت چرک مرده ی مامان دوزتو نپوشیدی آبرومون بره؟"

حالا گیریم من در آسمان، من بر فراز ابرها، من در خلیج خوک ها، فکر کردی نفهمیدم برای چه به دوست هیزت گفتی بند پوتین سربازی اش را دربیاورد و حلقه ی دار درست کردن یادت بدهد؟ فکر کردی نفهمیدم می خواهی من را خفه کنی؟ فکر کردی نفهمیدم هفته ی پیش سم ریختی تو غذایم؟ من هم که شک برم داشته بود همه را ریختم تو باغچه وقتی حواست نبود. گربه ی دله ام خورد و مرد. گربه من را همسایه ها سم ندادند. تو چیز خور اش کردی. حالا هم کور خوانده ای که من بخوابم. که تو هم بیایی و مرا با بند کفش پوتین سربازی دوست هیزت خفه کنی. فکر می کنی  من هم مثل گربه چشم درشته ام؟ که گذاشتی داخل کارتن و پرت کردی زیر ماشن تو اتوبان همت. بعد هم گفتی فرار کرد. کورخوانده ای اگر فکر می کنی من امشب می خوابم.

  ده  روز دسترسی به اینترنت نداشتم و تلوزیون هم ندارم و قربان خودم هم بروم  که انقدر روابط عمومی ام قوی است که کلن ارتباطم با دنیا و اخبار خارج از خانه و چهارتا کوچه ی این طرف و آن طرف قطع بود و بسیار خوشبخت بودم به انداره ی همه ی الاغ های دنیا و سرم در آخور کتاب ها و فیلم هایم بود.

دوسه روز قبل خواهرم زنگ زد و خبر جایزه ی پروین را داد و ذوق مرگم کرد. پروین اردلان یکی از دوست داشتنی ترین انسان هایی است که در عمرم دیده ام. دو سه سال از عمرم در کنار او بقیه ی بچه های مرکز فرهنگی زنان و سایت زنستان جزو بهترین سال های عمرم بود با همه ی اختلاف عقیده ای که با تک تک شان داشتم. سرعت تغییرات ِ این چند ساله ام، واقع بینی ام، امیدواری ام نسبت به آینده، صبوری ام و خیلی چیرهای دیگر را مدیون آن ها هستم. جدی گرفتن ِ نوشتن را مدیون پروین ام. دلم می خواهد بنشینم و از تک تک آنچه از او و سایرین آموختم بنویسم. خاطرات ام کاتوره ی در سرم وول می خورند. دلتنگ همه شان هستم.

با خبر دستگیری رها (راحله) یکی دیگر از عزیزترین دوستانم به دنیا برگشتم. رها را کمی بیش از یکسال است که می شناسم. کارگاه آموزشی کرمانشاه همسفرمان کرد و فوری در لیست دوستانم جای گرفت. از آن آدم هایی است که راحت می شود دوست اش داشت و دوست اش ماند. دلتنگ اش هستم و نگران اش و منتظر آزادی اش.

یکبار دیگر هم گفته بودم انگار. که بیزارم از چک کردم ایمیل ام که هر روز خبر گندی را برایم می آورد. و بیزارم از این شرح حال نویسی که در همین حین که تایپ می کنم صدایی در گوشم می گوید " خب اینا به کسی چه ربطی داره؟" و می دانم حق با صدا است.

*به یاد ایام کودکی و نوجوانی رفتم کنسرت "آیرن میدن" تا ثابت کنم به خود که پیر شده ام. هدبنگ ام نمی آمد هیچ، کلافه هم شده بودم و زود زدم بیرون.

 

19 بهمن[......] 37 سال پیش [....] جنگل[......] قهرمان [......] پاسگاه [......] فدایی [.....] حماسه [.... ]خلق [.....] خلق [......] خلق [.....] خخخخخخخ [.....] گرامی [.....]

[...]

[...]

لعنت بر تو ای نوستالوژی

لعنت بر تو ای رومانتیسیسم انقلابی

لعنت بر تو ای اشک +

پی نوشت:

نقاشی و خالق اش انقدر مشهور هستد که... ولی خب، برای آنان که نمی دانند. نام اش سیاهکل است.خالق اش بیژن جزنی.