نق نق

فلسفه در اتاق خواب قرار بود بیشتر نوشته های من باشد نه شرح حالم. اما چه کنم که نمی گذارند. تنها چیزی که برایم مانده است این روزها خیالبافی هایم است. اما نمی گذارند که. نمی گذارند خیالبافی هایم را بنویسم و ترجمه هایم را و شعرها و داستان های آب زیپویی ام را. قربان شان روم یک روز هم بهمان استراحت نمی دهند. بگذارید جوهر امضایی که برای آزادی دوستی  کرده ایم خشک شود بعد یکی دیگر را بگیرید. کارمان شده است پتیشن امضا کردن. و بعد اش پز دادن که بعله بیش از 1000 نفر فعال برابری خواه امضا کردند. خسته شده ایم قربان.

 هر روز با ترس و لرز میل باکس ام را باز می کنم. ترس از این که امروز چه کسی رفته است دادگاه انقلاب و برنگشته است. خنده دار نیست آدم جرات نداشته باشد ایمیل اش را چک کند؟ انگار که بمب ساعتی در آن کار گذاشته باشند. با هرکسی حرف می زنم می گوید اوضاع خیلی خراب است گل ناز. می گویم بابا جان من 6 ماه است که رفته ام. آن جا بودم که تا این حد خراب نبود. فقط می گویند اوضاع خراب است و من هم نمی فهمم. می پرسم چرا و پرت و پلا تحویل می گیرم. راست اش خسته شدم از بس شنیدم " برو از تحریمی ها بپرس". ( تازه من قبول ندارم که تحریمی در کار بود. تحریم کنشی فعالانه است. عدم شرکت هم که حق هر شهروندی است) خسته شدم از بس شنیدم " برو از اصلاح طلب ها بپرس" آخر مگر می شود فقط کار، کار ِآن ها که شرکت نکردند باشد یا اصلاح طلب ها؟ کاش یک نفر بود جواب درست و حسابی ای برای این سوال داشت. چه کنم که من هرچه گوش ام را تیز می کنم پیام 3 تیر 84 را نمی گیرم.

16 آذر است چند روز دیگر و من هم عین گاو دارم شخم می زنم خاطرات ام را. 2 خرداد 76 سن ام به رای دادن نمی رسید. در ثانی اعتقادی هم نداشتم. اما 16 آذر 79 انقدر بزرگ شده بودم که فریاد بزنم " خاتمی، خاتمی، اقتدار، اقتدار" و لبخند تحویل بگیرم. 16 آذر82 هم انقدر بزرگ شده بودم که داد بزنم " خاتمی، خاتمی، استعفا، استعفا" و باز لبخند تحویل بگیرم. 16 آذر 86 است و بسیار دورتر از شهر و دوستانم نشسته ام و انقدر پیر شده ام  که داد و فریاد نزنم و در دل ام بگویم کاش حداقل آن لبخند بی عرضه  بود نصیب مان.

عرق تن مرا شیار می دهد و من زمین را شیار می دهد و خوشید می سوزاند. می سوزاند...